Rewaloryzacja obiektu zabytkowego Pałacu Biskupów na Ostrowie Tumskim

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego

Priorytet 1. Rozbudowa i modernizacja infrastruktury służącej wzmacnianiu konkurencyjności regionów

Działanie 1.4. Rozwój turystyki i kultury

W ramach projektu:

dokonano rewaloryzacji budynku Pałacu,
dokonano rewaloryzacji pomieszczeń gospodarczych,
zainstalowano systemy zabezpieczeń przed pożarem i kradzieżą w 2 obiektach zabytkowych,
dokonano renowacji elewacji, dziedzińca przed Pałacem

Zdjęcia wykonane podczas remontu

I) Lokalizacja

Pałac Arcybiskupów usytuowany jest we Wrocławiu przy ul. Katedralnej 11. Działka oraz istniejące na niej obiekty są własnością KURII METROPOLITALNEJ WROCŁAWSKIEJ Kościoła Rzymskokatolickiego.

Pałac usytuowany jest w centralnej części działki budowlanej i dzieli ją na dwie części dziedziniec stanowiący podjazd pomiędzy ul. Katedralną a pałacem oraz część ogrodową pomiędzy pałacem a Odrą.

II) Kubatura

Powierzchnia zabudowy wynosi 459 m2, powierzchnia ogólna brutto, to 1 626 m2, powierzchnia ogólna netto: 1134 m2, natomiast kubatura - 8 195 m3.

Zasadniczy układ funkcjonalny obiektu ukształtowany został ponad 200 lat temu w nieznacznym stopniu modernizowany, z trudem spełniał wymagania standardów obowiązujących w tego typu obiektach. Dotyczy to zarówno strefy wejściowej, strefy przyjęć jak też i strefy mieszkalnej.

III) Dane konserwatorskie - rys historyczny

Już we wczesnym średniowieczu, co najmniej od połowy X - tego wieku, przez teren obecnej parceli przebiegał drewniano-ziemny wał obronny podgrodzia wrocławskiego grodu. Po rozbiórce i niwelacji tego wału - zapewne już w drugiej połowie XIII wieku mogła tu powstać budowla typu średniowiecznej wieży mieszkalnej - siedziba prepozyta katedralnej kapituły. Jest to hipoteza nie udowodniona nie udowodniona badaniami archeologicznymi, a wydłużony prostokąt rzutu obecnej budowli dość wyraźnie różni się od znanych m.in. na Śląsku i we Wrocławiu wież mieszkalnych. Sprawujący urząd Prepozyta Kapituły od końca XV wieku Mikołaj Nikolaus Czeppel twierdził, że budowla ta (wieża mieszkalna?) „została zbudowana wcześniej niż miasto” choć twierdzenie Czeppela (sprawował swój urząd w latach 1496 - 1515) można by odnieść do miasta lewobrzeżnego (nie do podgrodzia) czyli do XIII wieku. Budynek ten co najmniej kilkanaście lat nie był użytkowany. Wiadomo, że mogło to być przyczyną uszkodzenia dachu i górnych kondygnacji, zwłaszcza ich konstrukcji, czyli sklepień, bądź stropów.

Dolne kondygnacje były jednak okresowo zamieszkiwane przez bardziej poważnych gości jak np. biskupa Uppsali Johanna Johannesa Magnusa wraz z dworem w 1534 r. około połowy XVIII - tego stulecia na omawianej parceli wzniesiono w stylu barokowym nowy budynek. Niektórzy badacze - architekci (np. dr inż. arch Maciej Małachowicz) przypuszczają, iż mógł on stanąć na dolnych kondygnacjach dawnej wieży mieszkalnej. Na ogół jednak zakłada się, że średniowieczną wieżę strawioną pożarem, rozebrano w 1791 roku, a nowy budynek usytuowano „w głębi parceli”, czyli w obecnym miejscu istniejącego pałacu miejskiego. W roku 1712 budynek ten przebudował znany wrocławski inspektor budowlany Johann Gottfried Krug w modnym wówczas i popieranym przez władze pruskie stylu klasycystycznym.

Około połowy XVIII wieku bardzo znany architekt śląski Karl Gottfried Geissler (1754 -1823) zaprojektował i zrealizował dwie boczne oficyny od strony północnej wraz z okazałą klasycystyczną bramą i dwiema symetrycznymi furtami. Geissler był uczniem słynnego w całych Prusach, architekta - Karla Gottharda Langhausa (1732 - 1808). To właśnie Langhaus opracował projekt odbudowy i klasycystycznej przebudowy pobliskiego pałacu arcybiskupiego po zniszczeniach wielkim pożarem w r. 1759. Projekt ten nie został zrealizowany, ale zapewne K.G. Geissler projektując oficyny i okazałe wejście do prepozytury od ul. Katedralnej do tego projektu nawiązywał. W roku 1906 zachodnia oficyna była remontowana. Być może uległa także przebudowie.

W tej formie cały zespół dotrwał do czasów oblężenia „Festung Breslau” w 1945, czas